De gevels hebben een parement van natuursteen (Gobertangesteen (d.i. een witte kalksteen ontgonnen in de buurt van Geldenaken) en Reffroysteen (ontgonnen in Frankrijk)), en een sokkel en dekstenen van Blauwe Belgische Hardsteen, ontgonnen in de buurt van Zinnik.
De bovenverdieping telt negen smalle, hoge glaspartijen die symbool staan voor de Belgische provincies (er waren er destijds maar negen).

Op de buitengevel, aan weerszijden van de hoofdingang op de hoek van het Europakruispunt en Putterij, zijn twee reliëfs van Charles Leplae uit 1954 te bewonderen. Ze stellen de voormalige wijk Putterij voor, die bij de aanleg van de Noord-Zuidverbinding is gesloopt.

Bij de ingang kant Kantersteen bevindt zich nog een ander reliëf, van Elisabeth Barmarin (Le jeu de quilles).

De muren zijn bekleed met travertijn, geaccentueerd met plinten van Belgisch marmer (blauwsteen).
De vloer is geplaveid met Larryssteen (of Mirabeausteen), met in de steen ingelegde messingmotieven, emblemen van de stad Brussel, Luik en Antwerpen.

De loketten en de lokettenzaal, evenals de grote trap die naar de lager liggende verdiepingen leidt, zijn gemaakt van gneis uit Ticino. Op de tussenverdieping is het deurkozijn van het Koninklijke Salon bekleed met graniet van Labrador, net als de buitengevel op het Kantersteen.

Goede kunstverlichting was van primair belang tijdens de bouw van het station. Het station bevindt zich namelijk onder de grond en reizigers die het station binnenkomen of verlaten, maken de overgang van natuurlijk licht buiten naar kunstlicht op de ondergrondse verdiepingen. Brunfaut vond het essentieel dat de overgang geleidelijk zou verlopen en dat de verlichting van de trappen, de doorgangen en de 300 meter lange perrons absolute veiligheid zou bieden. Hiervoor maakte hij gebruik van verlichting die het daglicht benadert.

Aan de binnenkant van het station doen de glasstenen in het plafond de lokettenzaal baden in natuurlijk licht van bovenaf.

Aan een van de ingangen van het station bevinden zich gedenkplaten geschonken door het Nationaal Bureau der Noord-Zuidverbinding ter ere van Fernand Brunfaut en Eugène François, voorzitter en lid van het permanent comité, en een andere ter ere van Victor Horta en Maxime Brunfaut. Beide werden gemaakt door Dof Ledel.

In de lokettenzaal, links van de hoofdingang, bevindt zich nog een gedenkplaat geschonken door het N.B.V., dit keer gewijd aan drie van haar leden. Het is van de hand van Adolphe Wansart. Een vrouwelijke figuur, half uitgestrekt, houdt in haar hand een afbeelding van de aartsengel Michaël in harnas die de duivel neerslaat. Daarboven is een medaillon van de drie bestuurders ingezet.

Nog steeds in de lokettenzaal, boven de hoofdtrap die naar de tussenverdieping leidt, staat het monument dat de naam ‘De Bevrijding’ meekreeg, gewijd aan de spoorwegmannen die tijdens de wereldoorlogen zijn omgekomen. Het bestaat uit een sculptuur in haut-reliëf, de “Machinist”, met een geweer in de ene en een moersleutel in de andere hand, en twee reliëfs die episodes uit de twee oorlogen weergeven. Het werk is van Fernand Debonnaires.

Boven de ingang aan de kant van het Europakruispunt worden op een gigantische fresco de aartsengel Michaël en enkele Belgische steden afgebeeld. Het is een fresco van Joseph Hayez.

In de Hortagalerij, de door Victor Horta gecreëerde passage die het station met het centrum verbindt, zijn er twee prachtige oude roltrappen van de Jaspar-werkplaatsen. Deze zijn gemaakt van palissander en werden gerestaureerd op vraag van de monumentendienst van Brussel.

Wil je meer weten over het station van Brussel-Centraal, neem dan een kijkje in onze fiche.